Laylay

Nadir cəbhədən geri qayıdırdı. Anası və bacısıyla necə görüşəcəyini xəyalında canlandırırdı. Sürücü avtomobili saxladı:

-Əsgər, sən deyən dayanacağa çatmışıq.

O sağollaşıb yola düzəldi. Hava qaralmışdı. Xəfif külək özüylə yaxınlıqdakı meşənin ətrini gətirirdi. Sinə dolusu nəfəs alsa da bu rayihədən doymurdu. Tələsirdi. İstəyirdi ki, evə tez çatsın. Odur ki, kəsə yolla getmək qərarına gəldi. Bu yol qəbiristanlığın yanından keçirdi. Kəndə az qlmışdı. Arabir itlərin tənbəl-tənbəl hürüşməsinə xoruzlar elə bil banlamaqla hay verirdi. Qəflətən qulağına zəif də olsa laylay səsi gəldi. Dayandı. Elə bildi ki, onu qara basır. Əti ürpəşdi. Addımlarıni yeyinlətdi. Laylay səsi açıq-aşkar eşidilirdi. Bu səs ona tanış gəldi, amma aid edə bilmədi ki, kimin səsidir. Səs gələn tərəfə yavaş-yavaş getməyə başladı. Bu səs  uşaqlıqdan onunla bir yerdə böyümüş Əkrəmin anası Çəməngülün səsi idi. Nə olduğunu anladı. Özünü saxlaya bilmədi. Onu ağlamaq tutdu. Göz yaşlarını nə qədər silsə də saxlaya bilmirdi. Dizləri sustaldı. Yerə çökdü. Çəməngülü laylanı deyib qurtardı.

-Bala, rahat yat. Həmişə deyirdin ki, ana, mənə layla de,yoxsa rahat yata bilmirəm.

Çəməngül bir neçə dəqiqə dinməzcə dayandı. Sonra qoltuğundan əlyaylığını çıxararaq göz yaşını silib kəndə tərəf döndü. Nadir də onu sakitcə qapılarına qədər müşayiət edib, evlərinə qayıtdı.

Hər gün qaranlıq düşdükdən sonra Nadir eyvana çıxıb Çəməngül xalanı gözləyib onu gizlincə izləyirdi. Qorxurdu ki, dostunun anası qəbirstanlığa gedərkən vəhşi heyvanla rastlaşar. O, bu gün də eyvana çıxmışdı.Nə qədər gözləsə də, Çəməngül görünmürdü. Narahat olmağa başladı. Qərara aldı ki, gedib ona baş çəksin. Məlum oldu ki,  Çəməngül xala xəstədir. Cəld evə gəldi. Onun tələsik evə gəldiyini görən anası təlaşla soruşdu:

-Nadir, nə olub?

-Ana, heç nə olmayıb. Səndən xahişim var. Geyin mənlə gedək. Hara gedəcəyimizi isə soruşma.

Anası çaşqınlıqla geyindi. Nadir onun əlindən tutdu:

-Dalımca gəl.

Anası dinməz-söyləməz onun arxasıyca gedirdi. Qəbiristanlığa çatdıqlarını görəndə anası qorxuya düşdü:

-Bala, sənə nə olub? Burda nə işimiz var?

-Ana, qorxma. Dalımca gəl.

Nadir bir qəbirin yanında dayandı. Anası qəbiri tanıdı:

-Bala, bu ki, Əkrəmin qəbridir. Burda nə işimiz var?

-Ana, anasının əvəzinə ona layla de. Çəməngül xala deyirdi ki, layla deməsəm balam rahat yatmır.

Anasını ağlamaq tutdu. Çətinliklə də olsa, Əkrəmə layla dedi.

Ana-bala hər ikisi dinməzcə evlərinə qayıdırdı. Ürəkləri eyni sözü deyirdi, “Əkrəm bu gecə rahat yatacaq.” Gülsənəm də yuxuda oğlunu bərk-bərk qucaqlayıb yatmışdı.

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Google foto

Google hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış /  Dəyişdir )

%s qoşulma